Dit semester werken we intensief aan leiderschapsontwikkeling binnen de deeltijd opleiding HRM aan de HHS. Daarin staat steeds dezelfde vraag centraal: wie ben ik, waarom doe ik wat ik doe en waar sta ik voor? Want goed leiderschap start met jezelf goed kennen.
Om dat te oefenen gebruiken we methodieken als journal writing (soms met muziek), proprioceptive writing van Linda Trichter Metcalf en triple loop learning van Argyris en Schön. Mooie methodes en ik ben er fan van.
Ik pas ze niet alleen toe in mijn studie, maar ook op mijn werk én thuis. En ik leer er ontzettend veel van. Juist in de ogenschijnlijk kleine momenten ontvouwt zich bij mij vaak een hardnekkig ingesleten patroon. Zo ook deze week.
Wat er feitelijk gebeurde was simpel. Maar vanbinnen gebeurde er veel meer. Het kostte me vier uur aan denkcapaciteit, zelftwijfel en piekeren. Het voelde alsof ik in een cirkel liep waar ik niet uitkwam.
Dus greep ik terug op een schrijfoefening die ik graag met jullie deel.
Stap 1 – De gebeurtenis
Ik kwam thuis met boodschappen en legde de bon op het aanrecht. Ik had extra op de kosten gelet, omdat we graag meer willen overhouden. Terwijl ik de bon bekeek, zag ik zelf al een product waarvan ik dacht: “Die was eigenlijk te duur en onnodig.”
Even later kwam mijn partner thuis. Hij pakte de tas uit, keek op de bon en benoemde twee dingen die volgens hem niet handig of te duur waren.
Stap 2 – binnenwereld
Wat dacht ik over mezelf?
“Wat ben ik dom. Ik kan dit ook echt niet. Zie je wel, ik ben niet te vertrouwen met geld.”
Wat voelde ik in mijn lijf?
Een steek in mijn buik. Spanning in mijn schouders. Hoge ademhaling. Alles in mij trok zich terug.
Welk oud verhaal kwam in actie?
“Als ik een fout maak, dan bén ik fout. Dan laat ik mensen in de steek. Dan bewijs ik dat ik niet goed genoeg ben.”
Waar was ik bang voor?
Voor afwijzing. Voor teleurstelling. Voor het gevoel tot last te zijn.
Wat had ik nodig?
Een zachte stem, in mezelf of buiten mezelf, die zei: “Je hebt je best gedaan. Drie producten zijn geen ramp. Je bent aan het leren. En je bent oké.”
Stap 3 – reactie
Wat deed ik?
Ik ging meteen in de verdediging. Ik benoemde zelf nog meer fouten, alsof ik zijn kritiek vóór wilde zijn. Alsof ik mezelf wilde onderuithalen vóór hij dat kon doen.
Wat wilde ik eigenlijk zeggen, maar durfde ik niet?
“Ik heb mijn best gedaan. En het grootste deel ging goed. Kun je dat ook zien?”
Maar ik was bang dat dat afhankelijk zou klinken. Of dat ik dan zwak zou overkomen.
En eerlijk: ik was zó overwhelmed dat het niet eens in me opkwam om iets positiefs te zeggen. Ik herhaalde automatisch oud gedrag.
Stap 4 – spiegelen
Herken ik dit patroon op werk of in relaties?
Ja. In feedbackgesprekken met leidinggevenden. In vriendschappen. In samenwerkingen. Ik maak mezelf klein, corrigeer mezelf voordat de ander dat doet en verlies contact met mijn eigen kracht.
Wat probeer ik telkens te voorkomen?
Afwijzing. Schaamte. Conflict. Het gevoel te falen.
En wat probeer ik eigenlijk te behouden?
Controle. Harmonie. En de illusie dat ik mezelf kan beschermen door de pijn zelf toe te dienen.
Stap 5 – een nieuwe beweging
Wat zou ik doen met mildheid?
Mijn adem voelen. Mezelf herpakken. Zeggen: “Ja, die producten waren duurder dan gedacht. Maar het grootste deel ging goed. En daar ben ik trots op.”
Wat gun ik mijn toekomstige zelf?
Ruimte om fouten te maken, zonder dat die iets zeggen over mijn waarde. Een zachtere binnenwereld. Meer ademruimte als het schuurt.
Welke zinnen neem ik mee?
“Ik ben niet mijn vergissing.”
“Ik hoef me niet klein te maken om liefde te verdienen.”
“Ik hoef niet perfect te zijn om waardevol te zijn.
Ik mag oefenen, vallen, opstaan en zacht blijven voor mezelf.”
Misschien ben je, net als ik, nog aan het oefenen. In mildheid, in terugkomen bij jezelf. Deze schrijfopdracht helpt mij daarbij. Misschien helpt het jou ook.
Stel jezelf de vragen uit deze schrijfopdracht. Je zult verrast zijn hoeveel rust het geeft om jezelf níet te fixen; maar gewoon te doorvoelen en dan opnieuw te kiezen.
Simple Fridays 