Blog 1: Mijn levensverhaal als fundament voor leiderschap

Leiderschap begint voor mij niet in de collegebanken of op de werkvloer, maar in mijn levensverhaal. Een verhaal van overleven, zoeken naar houvast en langzaam leren wat het betekent om je eigen leider te zijn. In deze blog vertel ik hoe mijn verleden mij gevormd heeft, welke patronen ik heb doorbroken en hoe ik dat meeneem in mijn leiderschapsontwikkeling.

Van overleven naar richting geven

Ik ben geboren in Paramaribo, Suriname, en heb mijn jeugd grotendeels doorgebracht in onveilige thuissituaties, pleeggezinnen en uiteindelijk een internaat. Op mijn tiende kwam ik alleen naar Nederland. Wat een nieuw begin had moeten zijn, werd het startpunt van opnieuw vechten voor bestaansrecht. Mijn vader bleek gewelddadig, controlerend en vernederend. Op mijn vijftiende zette hij me het huis uit. Daarna volgden jaren van crisisopvang, schulden, instabiele relaties en mentale klachten.

Maar ook: veerkracht. Doorzettingsvermogen. Reflectie. En uiteindelijk: herstel. Therapie, lichaamsgericht werk, studie, moederschap en zelfonderzoek hebben me geholpen om het patroon van overleven te doorbreken. Waar ik vroeger vooral bezig was met ‘de dag doorkomen’, kan ik nu bewust kiezen wie ik wil zijn en wat ik wil bijdragen. Dit vormt de kern van mijn leiderschap.

Hechting, trauma en leiderschap

Mijn hechtingsstijl is gedesorganiseerd: mijn verzorgers waren zowel bron van veiligheid als van gevaar. Dat maakte relaties, privé en professioneel, lange tijd ingewikkeld. Ik wilde verbinding, maar vermeed het tegelijkertijd. Ik hield mensen op afstand, was controlerend of over-aanpassend. In mijn leiderschapsontwikkeling heb ik geleerd om deze patronen te herkennen. Via methodieken als Triple Loop Learning, Kernreflectie, Het dialogische zelf en Het Heartcore-model oefen ik nu met ruimte geven, vertrouwen en trouw blijven aan mezelf.

Wat ik meebreng als leider

Mijn ervaring met langdurig trauma heeft mij niet alleen kwetsbaar, maar ook krachtig gemaakt. Ik breng een groot empathisch vermogen mee, gevoeligheid voor onveiligheid en uitsluiting, en een scherp analytisch oog voor systemen waarin mensen functioneren. In mijn rol als HR-professional zet ik deze inzichten bewust in. Ik geloof dat écht leiderschap begint bij het erkennen van je eigen verhaal, niet om in het verleden te blijven hangen, maar om het als kompas te gebruiken.

Moederschap als spiegel

In 2021 werd ik moeder. Dat was een kantelpunt. Ik besefte ineens hoe afhankelijk een kind is van veilige hechting, erkenning en liefde. Mijn zoon spiegelde me in alles: mijn grenzen, mijn angsten, mijn veerkracht. Hij liet mij zien waar ik nog te streng was voor mezelf en waar ik meer compassie mocht toelaten. Deze fase van mijn leven leerde me dat leiderschap ook gaat over vertragen, voelen en aanwezig zijn, kwaliteiten die ik nu bewust inzet in mijn professionele context.

Waarom dit verhaal delen?

Omdat ik geloof dat leiderschap mensenwerk is. Dat de verhalen die we dragen, of we ze nu willen of niet, altijd doorwerken in hoe we samenwerken, beslissen, communiceren en begeleiden. Door mijn eigen verhaal te delen, maak ik ruimte voor echtheid. Voor mijzelf én voor anderen. Want pas als we weten waar we vandaan komen, kunnen we koers bepalen naar waar we heen willen.

In de volgende blogs neem ik je mee in mijn professionele leerproces, de leiders die mij inspireren en hoe ik mijn visie op inclusief en strategisch HR-leiderschap vormgeef.

“Leiderschap begint bij het kennen van jezelf, waar je vandaan komt en wat je heeft gemaakt tot de persoon die je kent. Pas als je die aspecten scherp hebt, kan je een ander daar ook in ondersteunen.”